هم سایه

روزی روزگاری زندگی زمزمه ی آب بود در تلاوت بی بدیل چشمه

مفهوم نور بود در فهم پر حوصله ی روز

قناعت به سهم آفتاب در لهجه ی کش دار سایه

و هم سایه گی خیال به وقت چشمک زن ستاره

حالا پرده آسمان را می گیرد

عینک  آفتاب را

و خواب  ته مانده های روز رفته را...

بی آنکه شب آغوشی باشد برای پرنده ی نازک خیال

حتی پرنده ها هم از خاطر آسمان رفته اند

چرا که پرواز تا رسیدن به سر شانه های تیر چراغ برق است

و نشستن نه بر شاخه ی بی تمنای درخت

که بر سیم های خطوط مخابرات!

روزی روزگاری زندگی...

از گوشه ی بامی چو پریدیم پریدیم...

دلم برای یک دل سیر گریه کردن رو شونه های آشنات تنگ شده!

عزیز همیشه و هنوز من ایکاش زندگی آسون تر بود!!!!!یا ایکاش من آسون تر...

ایکاش ....چرا گگگاهی هیچ چیزی هیچ سر جای ممکن خودش نیست؟؟!

...و ناگهان دلم گرفت...                                                                                              

گفتی مسافرم ،حلالم کن!...من بسیار گریسته ام اما حالم خوب است همیشه! هیچ گاه بی جهت به آب و آینه بدگمان نبوده ام اما "چراغ من هم در همین خانه شکسته است"من هم اشتباه کرده ام ..."فراموشی را بستاییم..."من اشتباه کردم که خواب چشمه را در خیال پیاله می دیدم...من اشتباه کردم که چشم به راهی یک رویا رادلیل علاقه گرفتم من اشتباه کردم که بی خیال سایه سمت روشن احساس دویدم و هیچ ندیدم که آفتاب تنها حقیقت روشن آنسوی خواب هاست...حالا...روشن ترین دلیل بودن من سایه ای ست که از آفتاب زمستان افتاده!                                                                               

...با این همه من جوری عجیب دلم روشن است...